می رم بالا. یه نگاهی به پایین که کف سیمانی استخره میندازم. بعد یه لبخند رضایتمندانه میزنم و

شیرجه میرم. زاتارپ می خورم اون کف له و لورده می شم ومغزم میاد تو دهنم. اما با لبخندی بر لب

پا میشم. دوباره میرم بالای دایو و همه این پروسه از نو. پروسه متناوبی که از درون خودم که زندگیش

می کنم، هیچچیش عجیب نیست و بهش تا آخر ادامه خواهم داد. اما گاهی که از بیرون نگاش می

کنم..حقیقتا مزحک تر از اون نمی تونم چیزی رو تصور کنم.